Blog

Mam nadzieję, że mieszkańcy tureckiego Demre, skąd to zdjęcie pochodzi, wybaczą mi skojarzenie.  

„Ruiny Gorlanu” to młodzieżowa powieść w konwencji fantasy otwierająca całą serię pt. „Zwiadowcy”. Dobrze przyjmą ją dwunastolatkowie, choć zdarza się, że sięgają po nią młodsi. Moja koleżanka z liceum mająca dorosłe już dzieci też niedawno przeczytała ją z przyjemnością. Sam podczas lektury również nie narzekałem. Jej osią są losy sieroty wojennego, Willa rozwijające się w myśl hasła: od zera do bohatera. 


Czytaj dalej

Zdjęcie autora 

„Atlas chmur” to powieść, która dostarcza wiele przyjemności nawet czytelnikom z dużym stażem, czyli takim, których byle jaka historia w rozpoznawalnej formie nie zadowoli ani trochę. Jak każdy rozbudowany utwór, chwilami „Atlas chmur” kogoś znuży albo zirytuje, ale oferuje takie złożone bogactwo światów, że pozostałe partie wynagrodzą z nawiązką trud zmagania się z tekstem w jakimś innym miejscu. Dzieło jest wirtuozerskie w warstwie językowej, pełne oryginalnych zastosowań często znanych literackich chwytów, zaskakujące. Trochę przypomina mozaikę, pewnie utwór muzyczny na kilka instrumentów. Ma swoje tajemnice i pozwala je odkrywać powoli. 


Czytaj dalej

Kokkari wieczorem. Fotki powiększajcie sobie. 

Wiecie, że baza wiedzy: Klasyka literatury i filmu poświęcona jest sztuce słowa i kinu, a krótkie opisy wakacyjnych wyjazdów to przejaw mojej próżności, ekstrawagancji, nonszalancji i przekory. Możecie sobie wybrać z listy. Tu jednak rzeczy się łączą w znaczący dla mnie bardzo sposób. Otóż wspomniana w nagłówku „obowiązkowa lektura” to zbiór esejów Zbigniewa Herberta poświęcony przede wszystkim kulturze Grecji, gdzie jeden z rozdziałów nosi zagadkowy i intrygujący tytuł: „Sprawa Samos”. Do bagażu podręcznego zabierzcie zatem koniecznie „Labirynt nad morzem” Księcia Poetów, być może największego z największych literatury polskiej drugiej połowy XX wieku. 
Czytaj dalej

Zdjęcie przedstawia jeden ze skarbów naszej polskiej natury - utrwalony przeze mnie

Kojarzycie na pewno urok łagodnego światła późnego lata. Podobną tkliwość, delikatność mają literackie i filmowe opowieści ludzi doświadczonych, mądrych i dobrych, czasem dojrzałych, niekiedy starych. Kiedy już przeszli przez wiele krańcowych dramatycznych zdarzeń, opłakali straty najbliższych, wydają się mieć większą świadomość wagi przeżyć, a zachowana radość i wdzięczność wynika wprost z głębokiego zrozumienia swego losu, zawiłości człowieczeństwa, jego ciężarów i szlachetności. Długo szukałem godnego reprezentanta literatury chińskiej do tego zbioru klasyki literatury i filmu… i oto znalazłem. 
Czytaj dalej

Zdjęcia dzięki serwisowi Pixabay

Janusz Głowacki: „Antygona w Nowym Jorku” – dramat, w którym tragiczne losy bohaterów przyprawione są poważnymi dawkami czarnego humoru, często absurdalnego. Długotrwałe przebywanie na peryferiach normalnego życia sprawia przecież, że trudno łączyć w logiczną całość zapamiętane z przeszłości rytuały, codzienne czynności, procedury, wiedzę. Dawne nawyki tracą sens. Alkohol, niedożywienie, nieleczone zaburzenia swoje przecież także robią. Głupstwa plecie jednak i policjant, najpierw powtarzający wyuczone komunały o równych prawach każdego i o Ameryce, ukochanej, choć przybranej, matce imigrantów, by po chwili dziwić się, że nie chcą oni korzystać ze schronisk, w których przecież liczba gwałtów, kradzieży i morderstw wcale nie jest większa niż na ulicach. 
Czytaj dalej

Kadr z filmu Jiřiego Menzla

Niezwykłej urody opowiadanie, czytane raz za razem, zachwyci Was urokiem realiów prowincji, oczaruje ciepłem opowieści młodego, bardzo wrażliwego mężczyzny, całą paletą uczuć, szczerością wyznań, rubasznym humorem, spokojnym rytmem codzienności, w które wplatają się jakoś naturalnie i nieoczekiwanie bohaterstwo, piękna miłość, a nawet serce okazane wrogowi. Zapraszam do lektury omówienia tego arcydzieła czeskiej literatury, którego rdzeniem są zwierzenia dwudziestodwuletniego praktykanta, nieśmiałego elewa, Miłosza Pipki z jego dni ostatnich, a towarzyszą mu w tej drodze między innymi: ukochana Masza, dyżurny ruchu, Władysław Całusek z budzącym powszechny szacunek erotycznym temperamentem, telegrafistka Zdeniczka Święta oraz zawiadowca stacji, który  marzy o awansie do stopnia inspektora kolei państwowych, hoduje gołębie i działa w Towarzystwie Odnowy Moralnej w Pradze. 
Czytaj dalej